Atlı vârisi

Gelen atlı vârisiydi

Kanadı kap kara

Ses...sesi

Sessizliği yanında

Gün güneşi

Gece gündüzü batırdı

Ses heceye

Söz yerine yol aldı

Yüzü koyu gri

Bürününce çıplaklığa

Ensesi beyaz,kanlı eli

Ölüm ona bir maskara

Yıllanmış atından indi

Yalnız umudu,yorgun adıyla

Son seferiydi,hissetti nefsini

Göğe varan uyumsuz merakında

Yağmuruyla vurdu hiddeti

Saatlere ve aylara

Kaybettikçe buldu beni

Dağıldı kederi rüzgarli ufka

Gelen atlı vârisiydi

Kanadı kap kara

Ses...sessiz

Yükseldi bilinmez sonsuza